Spowiedź to jeden z najtrudniejszych sakramentów

Bóg nas stworzył, powołał do istnienia bo tak chciał. Pragnie byśmy byli szczęśliwi. Nie zapominajmy, że po męce, śmierci (piątku) jest czas na refleksję (sobota) i radość zmartwychwstania (niedziela).

Bez śmierci nie ma zmartwychwstania.

Nosimy krzyżyki na szyi, kolczyki, na ubraniach etc. a tak mało z nas chce dobrowolnie wziąć krzyż na swe ramiona.

Bóg na serio pragnie naszego szczęścia. Nie bój się powierz Mu swoje życie: Boże wprowadzam Twoje królestwo do mojego życia.

Posłuszeństwo ma ogromną moc. Posłuszeństwo przełożonym,  rodzicom (o ile jest zgodne z naszym sumieniem) ma większą wartość niż godziny modlitw. Jezus się wszystkim zajmie, pod warunkiem, że my damy z siebie wszystko.

Poprzez nieposłuszeństwo pierwszych ludzi zło wkradło się na świat. Stając w prawdzie, musimy uświadomić sobie i przyznać się – jestem grzesznikiem (por. Łk 5,8b).  potrzebuje lekarza – Chrystusa.

 

Przypomnijmy sobie pięć warunków dobrej spowiedzi:

1. rachunek sumienia,
2. żal za grzechy,
3. mocne postanowienie poprawy
4. spowiedź szczera
5. zadość uczynienie Panu Bogu i bliźniemu.

Spowiedź to jeden z najtrudniejszych sakramentów. Mając stałego spowiednika jak ja ciężko jest wracać z tymi samymi grzechami, a jeszcze ciężej gdy spowiedź jest regularna i odbywa się co dwa tygodnie. Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. On z każdego zła, cierpienia potrafi i chce wyprowadzić dobro i szczęście. Wstyd przy spowiedzi jest czymś naturalnym. Grzech w spowiedzi nie jest najważniejszy, ważniejsze jest jego odrzucenie i nawrócenie. Zwrócenie się w stronę Boga, zażyła z Nim relacja. Tylko to przemieni nasze życie. Św. Augustyn mówił: ten kto wyznaje swoje grzechy, już działa razem z Bogiem. Bóg osądza Twoje grzechy jeśli Ty także je osądzasz jednoczysz się z Bogiem. Nie zapominamy, że kapłan to też człowiek, który narażony jest na pokusy. W konfesjonale jest pośrednikiem, narzędziem Boga.  Kapłan otrzymał wielki dar – pracuje w Jezusie, jest w Nim zjednoczony. Zasługuje (kapłan) na szacunek penitenta, szacunek wyrażający się w przyjmowaniu rad i zadanej pokucie. Należy modlić się za kapłanów, spowiedników i za tych którzy idą do spowiedzi; aby mogli ją dobrze przeżyć.     

Na koniec przypomnijmy sobie jeszcze siedem grzechów głównych:

1. pucha
2. chciwość
3. nieczystość
4. nieumiarkowanie w jedzeniu i picu
5. zazdrość
6. gniew
7. lenistwo

z darem modlitwy 

br. Piotr MARIA Natyna OFMConv