kolejny wielki post

Już niebawem, w środę rozpocznie się wielki post. 40 dniowy okres przez który będziemy przygotowywać się do świąt Wielkanocnych. Wspomnień męki, śmierci i Zmartwychwstania naszego Pana i Zbawiciela.

Postanowiłem pochylić się w tym najważniejszym dla mnie okresie roku liturgicznego nad grzechami głównymi. Nie zapominając, że Bóg jest miłosierny i wybacza. Jednym z moich postanowień na ten czas jest ‘odwiedzanie’ facebooka tylko w niedziele. W każdą środę na blogu będę publikował tekst z rozważaniami o danym grzechu. Będę wdzięczny każdej i każdemu z Was jak prześlecie znajomym link.

Inspiracje czerpać będę z książki abp. Fultona J. Sheena pt. „Siedem grzechów głównych”

Arcybiskup żył na przełomie XIX/XX wieku w Stanach Zjednoczonych. św. Jan Paweł II, przyjaciel arcybiskupa Sheena -  2 października 1979r powiedział o nim – „Dobrze pisałeś i mówiłeś o naszym Panu Jezusie Chrystusie. Jesteś lojalnym synem Kościoła”. Fulton pochowany jest w podziemiach katedry św. Patryka w Nowym Jorku. Dziś przysługuje mu tytuł – Czcigodny Sługa Boży.   

Grzech to świadome i dobrowolne złamanie przykazania Bożego. Możemy wyróżnić siedem grzechów głównych, są nimi: pycha, chciwość, zazdrość gniew, nieczystość, łakomstwo i lenistwo lub inaczej znużenie duchowe. Zastanówmy się nad każdym po kolei.

Pierwszym jest pycha, sięgając do książki autor zestawił ten grzech z następującym cytatem, słowami Chrystusa z Ewangelii według świętego Mateusza – Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? (27,46). Jezus tymi słowami zadość uczynił za wszystkie grzechy pychy. Pycha jest nieuporządkowaną miłością wobec swej własnej wspaniałości, bezprawną przyjemnością jaką czerpiemy z myślenia, że nie ma lepszych od nas. Pycha to rozdęty egoizm. Wszystkie grzechy to złe uczynki, lecz pycha wsącza się nawet w dobre, by je niszczyć i zabijać. Duch wyniosły poprzedza upadek (Prz 16,18). Omawiany grzech przyjmuje różne formy: ateizm, próżność intelektualna, powierzchowność, snobizm, zadufanie w sobie, przesadna wrażliwość.

Sam Chrystus który umarł za nas na krzyżu, zadość uczynił za wszystkie nasze grzechy. Za fałszywą pychę naszych przodków i naszą odrzucił pociechę Bóstwa. Za naszą pychę popularności, wywyższania się, chęci bycia pierwszymi i na świeczniku pozwalał z Siebie szydzić i przybić się do krzyża. Za pychę snobizmu, pozwolił się ukrzyżować w towarzystwie łotrów. Za pychę bogactwa, wzbogacania się kosztem innych, spoczął nie w Swoim grobie. Za pychę ciała –‘’nie było w Nim wdzięku”. Za pychę posiadania wpływowych przyjaciół zostaje zapomniany nawet przez tych, których uzdrowił. Kto stał pod krzyżem Chrystusa gdy Ten umierał? Za pychę chęci rządzenia staje się słaby i porzucony. Za pychę ludzi odrzucających Boga i wiarę, wolą Jezusa jest poczuć się opuszczonym przez Boga. Za egoizm, fałszywą niezależność i ateizm składa wynagrodzenie, wyrzekając się radości i pociechy swej Boskiej Natury.

Ze słów (Mt 27,46) Chrystusa, które zostały wypowiedziane abyśmy my, nigdy nie zostali bez pociechy płyną dwa zalecenia: nie hołduj sobie, gdyż Bóg opiera się pysznym, hołduj pokorze, gdyż ona jest prawdą i drogą do prawdziwej wielkości.

Wadą jest pycha, cnotą pokora.

z darem modlitwy 

br. Piotr MARIA Natyna OFMConv