grzech

Czytając fragment ewangelii według świętego Łukasza traktujący o kobiecie, którą co dopiero pochwycono na cudzołóstwie (por. J 8,1-11) zatrzymałem się nad jednym zwrotem, a raczej słowem.

Trwając już w czwartym semestrze kursu języka greckiego, zajrzałem do oryginału i słownika. Owym słowem, zwrotem jest - nie grzesz. Jest to czasownik rozkazujący, w czasie teraźniejszym.
W drugiej osobie liczby pojedynczej - ty.

W Nowym Testamencie słowo greckie hamartia (ἁμαρτία) tłumaczone jest jako grzech. Pochodzi on od czasownika hamartano, co można tłumaczyć na wiele sposobów m.in.: chybiać celu; mylić się, błądzić; nie obrać bądź zejść ze ścieżki prawości i czci, czynić źle, zejść na złą drogę; odejść od Prawa Bożego; pogwałcić prawo Boże, zgrzeszyć.

Katechizm Kościoła Katolickiego (punkty 1849 -1850) jasno określa, że grzech jest obrazą Boga.

William Barclay wypowiedział trafne słowa. Pojęcie grzechu jest ogólnie używane w niewłaściwym znaczeniu. Jesteśmy gotowi zgodzić się, że grzesznikami są tacy ludzie, jak morderca, rabuś, bandyta, pijak, gangster itd. Ponieważ większość z nas to przyzwoici obywatele, pielęgnujemy
w głębi serca przeświadczenie, że nie mamy nic wspólnego z grzechem. Bylibyśmy oburzeni, gdyby ktoś nazwał nas grzesznikami zasługującymi na piekło. Ale określenie hamartia stawia nas twarzą w twarz z tym, co jest grzechem, a mianowicie z chybieniem celu, czyli z faktem, że nie jesteśmy tym, kim powinniśmy być i tym, kim moglibyśmy być.

Zapewne większość z nas, jak nie wszyscy myślimy, iż grzechem jest to coś, co robimy, podczas gdy 

w rzeczywistości grzechem jest również dobro, którego nie czynimy (por. Jk 4,17).

Poszczególne grzechy główne (por. KKK 1866) zostały opisane i teksty znajdują się na blogu. We wspomnianych rozważaniach korzystałem z książki abp. Fultona Sheena. 

z darem modlitwy

br. Piotr MARIA Natyna OFMConv