bogaty & biedny

Zastanówmy się nad stosunkiem do naszej pracy i tego co posiadamy – do pieniędzy i bogactwa. W naszym podejściu do wartości tego świata ujawnia się wartość człowieka, a zwłaszcza wartość człowieka wierzącego – katolika.

Czy nie naśladuje bogacza, o którym mówi Pan Jezus? Czy nie zapracowuje się, często bez wytchnienia, byle tylko posiąść trochę pieniędzy, byle być bogatym. Mieć! Mieć jak najwięcej! Coraz częściej słyszę tragiczną maksymę życiową – Głupi bo biedny, bidny bo głupi. Wartościujemy człowieka ze względu na jego stan posiadania, nie zauważając człowieka w człowieku. Nie ma się czemu dziwić, ale ważniejszy jest stosunek do bogactwa, od niego samego. Chrystus potępił człowieka zamożnego za to, że zgromadził bogactwo by jeść, pić i odpoczywać. Na to nie potrzeba tysięcy i milionów. Dla owego człowieka zbierane pieniądze stały się bóstwem. To o nich myśli całymi dniami, im składa w ofierze wszystko. Czegoś się nie robi na ziemi by zdobyć chodź trochę pieniędzy? W odniesieniu do takiego człowieka właśnie Chrystus stosuje słowo – „głupcze”. Oglądałem kiedyś reportaż o portalach internetowych, gdzie ludzie, szczególnie dziewczyny rozbierają się za pieniądze. Przerażające są już same czyny i kwoty jakie są w stanie zarobić, a inni za to wydać. Parę, paręnaście tysięcy złoty w tygodniu. O chciwości i czystości kiedyś pisałem, na podstawie książki – czcigodnego sługi Bożego – abp. Fultona Sheena.

Według ewangelii człowiek bogaty to ten który zdobył skarb wielki w oczach Boga. Katolicy jako uczniowie Chrystusa, powinniśmy zadziwiać świat mądrością ewangeliczną, nieustannym wysiłkiem gromadzenia prawdziwych skarbów. Owymi mogą być: sprawiedliwość, dobroć, miłosierdzie, roztropność etc. To właśnie jest bogactwem decydującym o wartości człowieka, a ten który o nie zabiega, jest mądry.

Zastanów się – jakie znaczenie ma dla Ciebie dobro materialne? Dlaczego bogaty człowiek z przypowieści jest głupcem? Co powinno stanowić treść mojego życia?

z darem modlitwy 

br. Piotr MARIA Natyna OFMConv