Przejdź do głównej zawartości

przyjdzie?

 


Co tak naprawdę wydarzyło się w Wieczerniku? Tajemnicza działalność Boga. Potęga Ducha Świętego, który – będąc tchnieniem ożywiającym, udziela łaski rozumienia oraz głoszenia. Uzdalnia nas do mężnego wyznawania wiary w Jezusa Chrystusa. Dar, bez którego życie w Chrystusie jest niemożliwe. Duch umacnia wolność. To Duch jest świadkiem o Bogu w nas. On zaświadcza o samym Bogu. Duch doprowadza nas do poznania samego Boga. Grzech jest odpuszczany temu, kto wyznaje przed Bogiem prawdę o swoim człowieczeństwie. Dar, wolność i świadectwo to triada, która buduje jedność. Nazywać je można różnorako, jednak efektem jest umiejętność bycia we wspólnocie i dostrzegania Boga w codzienności. Czystość potęguje dar Ducha. Ile potrzeba odwagi by powiedzieć: „Duchu Święty, poddaj swej potędze”? Konsekwencją tych słów może stać się widoczny zewnętrznie znak działania Boga w nas. Jest to przemieniający znany i poukładany wokół nas porządek codzienności.


z życia o. Wenantego,

o. Wenanty w sierpniu 1917 roku zachorował na tzw. „hiszpankę”. Od tej chwili choroba i cierpienie będzie się tylko nasilać. Na początku czerwca 1918 roku wyjechał do Hanaczowa by tam odpocząć. Niestety ten pobyt nie wpłyną na poprawę zdrowia. Jesienią 1918 roku nowa fala „hiszpanki” zaatakowała Lwów. Pod koniec października o. Wenanty dostał po raz pierwszy krwotoku, po czym lekarz stwierdził grypę i gruźlicę. W 1919 roku wakacje spędził z klerykami w Kalwarii Pacławskiej. Był to ostatni wspólny pobyt z wychowankami. Końcem lipca o. Wenanty powrócił do Lwowa, tam stan zdrowia ciągle się pogarszał. Gruźlica niszczyła organizm. W lutym 1920 roku odprawił swoje ostatnie rekolekcje zakonne.

Przełożeni skierowali o. Wenantego do Kalwarii Pacławskiej. Przybył do niej końcem sierpnia 1920 roku. W połowie marca 1921 roku przestał odmawiać brewiarz, bowiem nie mógł go utrzymać w rękach. Jego ostatnią posługą duszpasterską było wysłuchiwanie spowiedzi wiernych 2 lutego 1921 roku. Po tym dniu choroba wzmogła się na dobre. 31 marca, w czwartek po Wielkanocy o. Wenanty odszedł do Domu Pana.


z darem modlitwy, br. Piotr Natyna

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

życzę..

  Falami sprzecznych myśli szarpany jak burzą chwiał się i gubił Józef. Patrząc na Ciebie, dotąd nietkniętą od męża, snuł ciemny domysł o tajemnym związku, o Nienaganna. Lecz pouczony od Ducha Świętego o tym poczęciu, zawołał: Alleluja! Akatyst, Kontakion 4. „Witaj, matko Baranka i Pasterza”. Pierwszy werset z czwartego ikosu wprowadza nas w tajemnicę Bożego Narodzenia. Ta, w Betlejem, gdzieś na uboczu poza miastem, porodziła Syna. Fakt ten poruszył całą okolicę. Czy Ciebie również? Pierwsi do Baranka Bożego, który miał i zgładził grzechy świata przybyli pasterze. Ufam, że tegoroczny adwent dobrze przeżyłeś. Sam musisz odpowiedzieć sobie na to pytanie. Co w tym czasie było najważniejsze? Czy zbliżyłeś się do Jezusa poprzez sakrament pokuty i pojednania, eucharystii, lekturę Pisma Świętego? Czy zmarnowałeś czas na siedzenie przed ekranem smartfona bądź telewizora. Oto On, oto nadchodzi! Już niebawem będziemy świętować Narodziny Naszego Pana i Zbawcy! Życzę Ci byś ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Jezu, zmiłuj się!

W kulturze żydowskiej niewidomi, chromi oraz inni nie mogli wykonywać tradycyjnych zawodów. Mogli i utrzymywali się wyłącznie z żebractwa. Czynili to w okolicach ruchliwych dróg. Judaizm uważał za sprawiedliwe pomaganie im. Ludzie niewidomi uczyli się jedynie poprzez słuchanie. W owych czasach nie znali oni jednak Prawa (Tory). Pomimo, że chroniło ich prawo Mojżeszowe to nie byli szanowani jako ludzie pobożni. Niewidomi byli pozbawieni wszelkiej pozycji społecznej. W niedzielnej perykopie możemy przeczytać następujące słowa „Synu Dawida ulituj się nade mną” (Mk 10,47). Jest to pierwszy przypadek użycia mesjańskiego tytułu „Syn Dawida” względem Jezusa. Jest to również pierwsze rozpoznanie tożsamości Jezusa przez człowieka. Wcześniej czyniły to jedynie demony. Przychodzi tu na myśl tzw. modlitwa Jezusowa. Składa się ona z powtarzaniem, niczym mantra następujące zdanie – Panie Jezu Chryste, Synu Boga żywego, zmiłuj się nade mną grzesznikiem , lub podobne. Zawarta jest tu powszechnie zna...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

przebacz (?)

  Jesteśmy wychowywani w kulturze chrześcijańskiej i często nie zdajemy sobie sprawy, co to oznacza, dopóki nie poznamy innych kultur. Historia Pawła z pierwszego czytania (Dz 9, 26-31) pokazuje, że w kulturę chrześcijańską wpisane jest bardzo mocno przebaczenie. Przebaczenie najgorszych błędów i czynów. Bóg jest miłosierny. Mamy przyzwolenie na niedoskonałość, pomyłki i błędy. Nie jest to jednoznaczne by grzeszyć w nadziei miłosierdzia bożego. Ta perspektywa może dawać odwagę do poszukiwań i eksploracji, bo jeśli zbłądzimy, mamy możliwość powrotu. Nie wszystkie kultury dają taką możliwość. W konfucjanizmie błędy ściągają hańbę na tego, kto zbłądził, a na jego rodzinę – wstyd. Bohater czytania z Dziejów Apostolskich zamiast zadośćuczynienia wybrał być może samobójstwo, aby oczyścić bliźnich z hańby. Jednak, nie musiał tego robić. Jeżeli męczą Cię błędy Twojej przeszłości, jeżeli wciąż uciekasz przed wstydem, to uświadom sobie, że już nie musisz tak żyć. Żyjesz w kulturze z najprost...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej