Radujcie się

Bóg jest miłosierny.

Ile razy zgrzeszyłeś/aś i bałeś/aś  się przyznać? Ile razy zrobiłeś/aś coś nie tak i bałeś/aś się przyznać rodzicom? Ile razy wstydziłeś/aś się przy spowiedzi?

Grzeszymy. Wstępując do zakonu zastanawiałem się z czego będę się spowiadał. Po blisko czterech latach widzę, że było i jest z czego. Spowiadałem i spowiadam się regularnie co dwa tygodnie. Od kiedy jestem w Krakowie, wysłuchuje mnie jeden ojciec - kapłan. Pan Bóg udziela odpuszczenia grzechów. To On przebacza.

Jezus nie męczy się przebaczaniem, to nas męczy proszenie Go o wybaczenie. 

(por. Evangelii Gaudium, 3)

Radujcie się zawsze w Panu 

(Flp 4,4)

Bóg nam przebacza grzechy bo jest miłosierny. Zawsze na nas czeka. Gdy tylko się nawrócimy, zmienimy myślenie. Gdy do Niego powrócimy - raduje się! Zostawił nam list. Zawarł w nim wskazówki jak postępować by być szczęśliwym. Bez przeczytania go nie dowiemy się co jest prawdziwym źródłem szczęścia. Radość wieczna, nieprzemijająca. Owym listem jest Pismo Święte.  

Szczęście jest tymczasowe, radość jest pojęciem absolutnym. Radość to jeden z owoców Ducha Świętego. Prawdziwa chrześcijańska radość a nie jakieś dolce vita, które proponuje współczesny świat.

Najbardziej znamienną postacią szczęścia jest radość, albo „szczęście” w ścisłym znaczeniu, doznawane wtedy, kiedy człowiek za pomocą swoich najwyższych władz cieszy się posiadaniem jakiegoś dobra poznanego i kochanego. (Gaudete in Domino I).

James Sidlow Baxter mawiał, że kiedy zdarzeniom zdarza się zdarzać szczęśliwie, wtedy mamy szczęście, kiedy zaś zdarzeniom zdarza się zdarzać nieszczęśliwie, mamy do czynienia z brakiem szczęścia; tak więc szczęście jest jedynie wynikiem przypadkowych zdarzeń. Jedynie radość jest niezależna od okoliczności.

31 marca tego roku będziemy obchodzić 98 rocznicę odejścia z tego świata i narodzin dla Nieba, Czcigodnego Sługi Bożego o. Wenantego Katarzyńca (franciszkanina). Jego doczesne szczątki spoczywają w Sanktuarium na Kalwarii Pacławskiej.

Usłyszałem o Nim od jednego z braci franciszkanów na Franciszkańskim Spotkaniu Młodych, latem 2015 roku. Od tamtego czasu jest On dla mnie bardzo ważny. Pomógł mi w zdaniu matury. Kompletnie nie mam głowy do języków. O. Wenanty, wówczas jeszcze Józef nie został przyjęty do zakonu jak wybrał się po raz pierwszy do prowincjała, bowiem nie znał łaciny i zostało mu polecone by najpierw skończył szkolę średnią. Powróciwszy na przyszły rok 1908 do klasztoru. 25 sierpnia wspomnianego roku otrzymał habit i nowe imię - Wenanty. Zmarł w opinii świętości i z ”tamtego świata” pomógł Swojemu przyjacielowi - św. Maksymilianowi w wydaniu pierwszego numeru Rycerza Niepokalanej od stycznia 1922 roku.    

z darem modlitwy  

br. Piotr MARIA Natyna OFMConv