Przejdź do głównej zawartości

czekam..

 


Maryjo! – Swym sercem wysłuchałaś słowa Bogawypowiedziałaś święte TAK na wieki, Sam Bóg uczynił Ciebie skarbem drogim i Syna Swego los powierzył Ci! Domie święty, Świątynio Słowa, Maryjo Matko do Syna swego prowadź!

W najbliższą niedziele, 28 listopada zacznie się kolejny rok liturgiczny. Zacznie się adwent. Radosny czas oczekiwania na przyjście Pana, Zbawiciela. Kolejny adwent w Twoim życiu, albo pierwszy przeżywany świadomie. Warto skupić swoją uwagę na to co najważniejsze, na przygotowanie serca na przyjęcie Pana. Tak jak kobieta w stanie błogosławionym przez 9 miesięcy nosi po swoim sercem dziecko – człowieka, tak każdy z nas przez cały rok (życie) powinien troszczyć się o Świątynie swojego ciała. Każdy budynek potrzebuje porządków i remontu, tym bardziej my i nasza dusza. Potrzebuje regularnej spowiedzi, niedzielnej (i nie tylko) eucharystii i regularnej lektury Słowa Bożego.


Świat już pogrążył się w mroku,

lecz Ty, jak słońce promienne

z łona Dziewicy wyszedłeś,

zrodzony przez Nią w czystości. 

 (Hymn z pierwszych Nieszporów, 3 zwrotka)


Rozpoczyna się radosny czas oczekiwania na przyjście Więźnia Miłości, który dla nas skrył się w małej hostii. A słowo stało się ciałem (J1,14). Zrobił to wszystko z miłości do Ciebie i mnie. Dziękujmy Mu za to nieustannie.

Zbliża się wasze odkupieniew kontrze do innych ludzi, wierzący nie muszą się obawiać znaków na niebie (Jr 10,2). Zwiastują one jedynie bliski czas „odkupienia”. W czasie powstań przeciwko Rzymowi, żydowscy patrioci ogłaszali nadejście swojego „odkupienia” lub uwolnienia spod władzy Rzymu. W serce uczniów (apostołów) werset ten tchnie pewność i nadzieję. W przeciwieństwie do tchórzostwa innych ludzi, wierni uczniowie stoją z podniesionymi głowami, są wyprostowani. Witają wiernego sędziego, Jezusa – Syna Człowieczego. Uczy On, że odkupienie nastąpi wyłącznie wskutek interwencji Boga.

Jak my się przygotowujmy na ważne wydarzenia w naszym życiu? Czy potrafimy oczekiwać?

z darem modlitwy, br. Piotr

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Oblubienica i Duch

Dobiega końca miesiąc sierpień wypełniony wspomnieniami Maryi Panny. W tym wspomnienie Jej zaśnięcia i wniebowzięcia. Miesiąc w którym wyruszają pielgrzymki piesze do sanktuarium maryjnego na Jasnej Górze. Czy Ty w minionym miesiącu odwiedziłeś/aś jakiekolwiek sanktuarium poświęcone Niepokalanej? Czy modliłeś się, rozmawiałaś z Maryją? Czy odmówiłeś różaniec? Codziennie usiłujemy czynić swoje życie wygodniejszym. Ułatwiamy sobie na każdym kroku, tylko żeby się nie zmęczyć, a już na pewno nie spocić. Wszelkie wynalazki, automatyzacja odciążają nas w pracy. Mimo to wszystko nieustannie odkrywamy satysfakcję płynącą z trudu i zaangażowania. Dumni z siebie jesteśmy gdy przejdziemy setki kilometrów w pielgrzymce, bądź ok 50 w nocy podczas Ekstremalnej Drogi Krzyżowej. Wysiłek i poświęcony na niego czas pozwalają nam poznać siłę naszego ducha. Duch i ciało wzajemnie się wspierają i nie można ich oddzielać. W dniach 20 – 23 sierpnia w Zwierzyńcu odbył się 9 exodus młodych....

życzę..

  Falami sprzecznych myśli szarpany jak burzą chwiał się i gubił Józef. Patrząc na Ciebie, dotąd nietkniętą od męża, snuł ciemny domysł o tajemnym związku, o Nienaganna. Lecz pouczony od Ducha Świętego o tym poczęciu, zawołał: Alleluja! Akatyst, Kontakion 4. „Witaj, matko Baranka i Pasterza”. Pierwszy werset z czwartego ikosu wprowadza nas w tajemnicę Bożego Narodzenia. Ta, w Betlejem, gdzieś na uboczu poza miastem, porodziła Syna. Fakt ten poruszył całą okolicę. Czy Ciebie również? Pierwsi do Baranka Bożego, który miał i zgładził grzechy świata przybyli pasterze. Ufam, że tegoroczny adwent dobrze przeżyłeś. Sam musisz odpowiedzieć sobie na to pytanie. Co w tym czasie było najważniejsze? Czy zbliżyłeś się do Jezusa poprzez sakrament pokuty i pojednania, eucharystii, lekturę Pisma Świętego? Czy zmarnowałeś czas na siedzenie przed ekranem smartfona bądź telewizora. Oto On, oto nadchodzi! Już niebawem będziemy świętować Narodziny Naszego Pana i Zbawcy! Życzę Ci byś ...

przebacz (?)

  Jesteśmy wychowywani w kulturze chrześcijańskiej i często nie zdajemy sobie sprawy, co to oznacza, dopóki nie poznamy innych kultur. Historia Pawła z pierwszego czytania (Dz 9, 26-31) pokazuje, że w kulturę chrześcijańską wpisane jest bardzo mocno przebaczenie. Przebaczenie najgorszych błędów i czynów. Bóg jest miłosierny. Mamy przyzwolenie na niedoskonałość, pomyłki i błędy. Nie jest to jednoznaczne by grzeszyć w nadziei miłosierdzia bożego. Ta perspektywa może dawać odwagę do poszukiwań i eksploracji, bo jeśli zbłądzimy, mamy możliwość powrotu. Nie wszystkie kultury dają taką możliwość. W konfucjanizmie błędy ściągają hańbę na tego, kto zbłądził, a na jego rodzinę – wstyd. Bohater czytania z Dziejów Apostolskich zamiast zadośćuczynienia wybrał być może samobójstwo, aby oczyścić bliźnich z hańby. Jednak, nie musiał tego robić. Jeżeli męczą Cię błędy Twojej przeszłości, jeżeli wciąż uciekasz przed wstydem, to uświadom sobie, że już nie musisz tak żyć. Żyjesz w kulturze z najprost...