Deus caritas est ♥

Ewangelia Niedzieli Zmartwychwstania daje nam lekcje myślenia. Żeby na nowo spotkać Jezusa trzeba wrócić do miejsca, gdzie się go spotkało. To ciekawe, że widząc to samo – płótno i chustę, jeden uwierzył, drugi nie. Przecież widzieli to samo. Różnica polega na jednej rzeczy. Jan był pod krzyżem i przy pogrzebie Jezusa. Zostawił Jezusa w grobie i tu znalazł wiarę. Piotra nie było przy umierającym Nauczycielu na krzyżu. Nie było go również przy pochówku. On nie zostawił Jezusa w grobie i tam też go nie odnalazł. Jezusa należy szukać tam, gdzie się Go spotkało, widziało i być może pozostawiło. Zbawiciel w Ewangelii z Niedzieli Zmartwychwstania (J 20,1-9) daje lekcje myślenia. Przestrzega nas przed przyjmowaniem najprostszych rozwiązań, unikając standardów Boga i wskazuje na miejsce gdzie można Go odnaleźć. Może i Ty gdzieś w zabieganiu zgubiłeś Jezusa? Czy wiesz gdzie wrócić? Czy jest to miejsce gdzie miałeś poczucie Jego obecności? Warto wrócić tam i pewne rzeczy w życiu zacząć na nowo...

  Hebrajski lud z palmami w rękach na spotkanie wyszedł Ci, Hymny, prośby naszych serc niesiemy dziś przed Ciebie my . ( Mszał Rzymski , Liturgia Niedzieli Palmowej, Hymn do Chrystusa Króla) W Niedziele Palmową, Męki Pańskiej gdy odczytujemy opis męki naszego Pana i Zbawiciela, zdajemy sobie sprawę z tego, że dla wielu radość z triumfalnego wjazdu Jezusa do Jerozolimy była krótka. Po niewielu dniach entuzjastyczne okrzyki hosanna zamienił się w oszalały okrzyk: ukrzyżuj Go! Zadamy sobie pytanie, skąd taka nagła zmiana? Dlaczego taka niekonsekwencja? Warto o to zapytać własne serce. Jak mówi święty Bernard – jakże różne były to okrzyki. Precz, precz, ukrzyżuj Go! Oraz Hosanna na wysokościach! Jakże odmienne jest nazywanie Go dzisiaj Królem Izraela, a po kilku dniach wołanie: Poza cezarem nie mamy króla! Jakże różnią się zielone gałązki od krzyża, kwiaty od cierni! Tego, przed którym wcześniej rozścielali płaszcze na ziemi, teraz ogołacają z Jego szat i rzucają o nie los. (św. B...

  Chrystus, przychodząc na świat mówi: Oto idę, abym spełniał wolę Twoją, Boże! (por. Hbr 10, 5. 7). Zwiastowanie i Wcielenie Syna Bożego jest faktem. Jest wzruszającym spotkaniem Boga z ludźmi oraz nieprzemijającym wydarzeniem w historii ludzkości. Bóg staje się człowiekiem na zawsze. Wydarzenie to dokonało się w małej, nieznaczącej miejscowości. „Ten bowiem, który jest prawdziwym Bogiem, jest również prawdziwym człowiekiem, i nie ma w tej jedności żadnego kłamstwa, bo w tym zjednoczeniu razem istnieje pokora człowieka i wielkość Bóstwa” (Leon Wielki, List 28, do Flawiana). Naszym Zbawicielem jest Bóg, a nie człowiek, chociażby najlepszy. To Bóg stał się człowiekiem, to Bóg za nas cierpiał, został zabity a następnie zmartwychwstał. To Bóg wziął na siebie ratowanie człowieka i wszystkie konsekwencje ludzkich grzechów (ks, Marcin Cholewa, ks. Marek Gilski, Dziedzictwo Soborów , str. 33). O tym najwznioślejszym wydarzeniu autor ewangelii według św. Łukasza wspomina z prostotą (z...

  Osądź mnie, Boże, sprawiedliwie i broń mojej sprawy (…), Ty bowiem, Boże, jesteś moją ucieczką (por. Ps 43, 1-2) – modlimy się tymi słowami antyfony na wejście w V Niedziele Wielkiego Postu. Wśród nas rozlega się ciągle wołanie o sprawiedliwość na każdej płaszczyźnie naszego życia. W wielu miejscach występuje dążenie do sprawiedliwości i pokoju. Nie przestajemy modlić się o pokój na Świecie, w naszych ojczyznach i naszych sercach. Pragnienie budowania sprawiedliwości, cywilizacji miłości, Świata w którym, każdy człowiek byłby szanowany, bowiem jest stworzony na obraz i podobieństwo Boże. Stanowi to bardzo istotną część głodu i pragnienia sprawiedliwości. Owe pragnienie powinno nurtować serce każdego człowieka dobrej woli. Całe nauczanie Jezusa jest wezwaniem do pełniej sprawiedliwości i miłości każdego człowieka. Sam Zbawiciel potępia faryzeuszy, którzy objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy (Mk 12, 40). Apostoł Jakub surowo gani tych, którzy wzbogacają si...

  Radość w krzyżu. Laetare, Ierusalem.. Raduj się, Jerozolimo, zbierzcie się wszyscy, którzy ją kochacie (por. Iz 66, 10-11) – modlimy się podczas 4 niedzieli Wielkiego Postu. Radość jest cechą chrześcijanina. W tym okresie, zadumy i zastanowienia nad własnym życiem, Kościół nie przestaje nam przypominać, że powinna owa postawa nam ciągle towarzyszyć. Radość wypływa z obcowania ze zmartwychwstałym Chrystusem. Dziś kiedy, zbliżamy się do końca Wielkiego Postu, rozważamy radość Krzyża. Jest to ta sama radość, co z przebywania z Chrystusem i przy Chrystusie. Jak mawiał św. Jan Paweł II: „Jedynie o Nim każdy z nas może z całkowitym przekonaniem powiedzieć za świętym Pawłem: Umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie (Ga 2, 20). Stąd winna wypływać wasza najgłębsza radość, stąd również powinniście czerpać swoją siłę i swoje oparcie. Jeżeli wypadnie wam spotkać się z goryczą, przeżywać cierpienie, zaznać niezrozumienia, a nawet popaść w grzech, niech natychmiast wasza myśl zwróci s...

Jezus nie ukrywa Swoich emocji i jeżeli jest taka potrzeba okazuje je. Gniew jest jednym z grzechów głównych. Żądza gniewu zakorzenione jest w racjonalnej naturze człowieka, głębiej niż jakakolwiek inna. Rozum i gniew zdolne są do zgodnego współdziałania, bowiem gniew znajduje oparcie w rozumie, który ocenia wagę wyrządzonej krzywdy i pożądanej satysfakcji. Nigdy się nie gniewamy, o ile ktoś nas w jakiś sposób nie zrani – lub o ile nie sądzimy, że to uczynił. Nie każdy jednak gniew jest grzeszny. Najdoskonalszym przykładem sprawiedliwego gniewu znajdujemy w perykopie z 3 niedzieli wielkiego postu rok B. Jednak by gniew nie był grzechem musi spełnić trzy warunki: przyczyna gniewu jest słuszna, np. w obronie czci Boga; nie jest od większy od przyczyny, czyli jest pod kontrolą; jest szybko stłumiony (por. Ef 4,26). W poniedziałek, 8 marca będziemy obchodzić Dzień Kobiet. Każdy człowiek bez względu na płeć, kolor skóry, pochodzenia, przekonań religijnych czy politycznych jest Dzieckiem B...