Deus caritas est ♥

Wczoraj minęło, dziś należy do Ciebie a jutro nieznane. Przeprośmy Boga za nasze grzechy publiczne i te prywatne. Przeprośmy, że nie zawsze byliśmy po stronie życia. Przeprośmy za brak wrażliwości na drugiego człowieka obok. Przeprośmy za usuwanie Jezusa z przestrzeni publicznej podczas Świąt Jego Narodzenia. Przeprośmy... Podziękujmy Bogu za łaskę wiary. Podziękujmy za łaskę zdrowia. Podziękujmy za każde dobro, które było naszym udziałem. Podziękujmy żołnierzom, którzy ochraniają granice Naszego Kraju, byśmy mogli spędzić spokojnie święta. Podziękujmy... Poprośmy Dobrego Boga o łaskę wiary, zdrowia oraz o cnotę nadziei i miłości. Poprośmy... Mija kolejny rok naszego życia. Kolejny trudny rok, życia w pandemii, obok pandemii koronawirusa, pandemia obojętności i znieczulicy. Zastanówmy się jak minął kolejny rok. Co zrobiłem z uczestnictwem w niedzielnej mszy świętej. Co uczyniłem z codzienną modlitwą, lekturą Pisma Świętego. Czasem warto powrócić do źródeł. Źródeł powołania życiow...

  Józef z Maryją szukają Jezusa. Myśleli, że jest niedaleko, ale Go nie było. Jak jest z naszą świadomością i obecnością Jezusa w naszym życiu? Jest obok? Pojawia się i znika? A może jest nieustannie obecny? Jak było podczas świąt? Czy nie zapomnieliśmy o Nim? Gdzie obecny jest teraz „mój” Jezus? Gdzie Go szukam? Na zewnątrz, czy w głębi serca? W tym fragmencie (por. Łk 2,41-52) ewangelista zanotował pierwsze słowa, które wypowiedział Jezus. Wcześniej Jezus przedstawiany jest jako małe dziecko, które nic nie mówi. W świątyni Jezus wypowiada bardzo ważne zdanie: Czemu mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca? Pierwsze słowa Jezusa w świątyni wskazują na Ojca, ostatnie słowa na krzyżu też będą na Niego wskazywać (por. Łk 23,46). Rodzina jest podstawową komórką społeczeństwa. Rodzina składająca się z mamy, taty i dzieci. Nie ma lepszego wzoru dla rodziny niż Maryja, Józef i Jezus. To właśnie w rodzinie zostajemy wychowywani, przekazy...

  Falami sprzecznych myśli szarpany jak burzą chwiał się i gubił Józef. Patrząc na Ciebie, dotąd nietkniętą od męża, snuł ciemny domysł o tajemnym związku, o Nienaganna. Lecz pouczony od Ducha Świętego o tym poczęciu, zawołał: Alleluja! Akatyst, Kontakion 4. „Witaj, matko Baranka i Pasterza”. Pierwszy werset z czwartego ikosu wprowadza nas w tajemnicę Bożego Narodzenia. Ta, w Betlejem, gdzieś na uboczu poza miastem, porodziła Syna. Fakt ten poruszył całą okolicę. Czy Ciebie również? Pierwsi do Baranka Bożego, który miał i zgładził grzechy świata przybyli pasterze. Ufam, że tegoroczny adwent dobrze przeżyłeś. Sam musisz odpowiedzieć sobie na to pytanie. Co w tym czasie było najważniejsze? Czy zbliżyłeś się do Jezusa poprzez sakrament pokuty i pojednania, eucharystii, lekturę Pisma Świętego? Czy zmarnowałeś czas na siedzenie przed ekranem smartfona bądź telewizora. Oto On, oto nadchodzi! Już niebawem będziemy świętować Narodziny Naszego Pana i Zbawcy! Życzę Ci byś ...

  Poruszyło się, podskoczyło dzieciątko. Podobnie jak taniec, skakanie wyrażało, wyraża radość. Żydzi byli przekonani, że dziecko w łonie matki odczuwa i reaguje na bodźce. Niektóre tradycje rabinistyczne podawały, że modlitwa może zmienić płeć dziecka, że dzieci mogą grzeszyć i śpiewać itd., będąc jeszcze w łonie matki. Pogańskie opowieści donosiły o dzieciach tańczących i mówiących w wieku niemowlęcym, poganie takie znaki uważali za zły omen. W tym fragmencie ewangelii (por. Łk 1,39 - 45) poruszanie się Jana jest wyrazem jego permanentnej wrażliwości na proroczego Ducha. W starożytnym judaizmie zaś Ducha Świętego uważano za Ducha proroctwa. Elżbieta chwali Maryję, czy to nie skłania nas do refleksji nad naszą wiarą? I to właśnie teraz w czasie oczekiwania na przyjście Zbawiciela. Wiarę Maryi można scharakteryzować poprzez przylgnięcie do Bożej obietnicy. Jest pewna tego, czego Najwyższy od Niej oczekuje. Ona potrafi dotrzymać danego słowa. Tajemnica Boża jest jeszcze utajona ...

  Z perykopy ewangelicznej przypisanej na trzecią niedziele adwentu rozbrzmiewa jedno pytanie – co mamy zrobić? Spójrzmy na otaczający nas świat, tylu zabłąkanych, bez autorytetów ludzi. Wielu młodych nie wie jaką drogę życiową wybrać, jakie studia. Kto miałby wyznaczyć Ci drogę czy sposób życia? Jan próbuje odnieść się do życiowych i zawodowych problemów pytających go ludzi. Takich osób jak Jan nam dziś brakuje, którzy mogliby pomóc. Wolimy dawać rady, to co by nam się wydawało za słuszne, ale odpowiedzialności za słowa nie chcemy już wziąć. Mało takich, którzy wskażą nam na Chrystusa i Jego Drogę. Ludzie dzisiaj pragną konkretnych porad. Z każdej kryzysowej sytuacji to Jezus pokazuje nam drogę wyjścia. O tym właśnie mówi Jan. Robi to co do niego należy, a na koniec odsyła do mocniejszego, do Jezusa, który chrzci Duchem Świętym. Siostro i Bracie, życzę Ci by przez kolejne dni adwentu, które są czasem przygotowania do Świąt Narodzenia Zbawiciela były dla Ciebie okazją dla pogł...

  Podczas lektury Komentarza żydowskiego do Nowego Testamentu autorstwa Davida H. Sterna, w Ewangelii zredagowanej przez świętego Łukasza natrafimy na dość ciekawe tłumaczenie. „...głosząc zanurzenie polegające na odwróceniu się od grzechu do Boga, aby otrzymać przebaczenie” (por. Łk 3,3b). Jeżeli nie-Żyd pragnął nawrócić się na judaizm, musiał zanurzyć się w wodzie, by usunąć pogańską nieczystość. Jan Chrzciciel, Zanurzyciel wymagał tego również od Żydów. Chrzest, który udzielał Jan odpowiada właśnie takiemu modelowi. Żydzi doskonale wiedzieli na czym polega „nawrócenie” gdy coś złego uczynili. Prosili wówczas Boga o przebaczenie i postanawiali odmianę. Redaktorzy Starego Testamentu często posługiwali się hebrajskim obrazem „odwrócenia się” od grzechu; jednak chodziło nie tylko o „zmianę sposobu myślenia”. Mówienie Żydom, że powinni, muszą się ochrzcić lub nawrócić w taki sam sposób jak nie-Żydzi było dla nich obrazą. Bohater niedzielnej ewangelii, mówił im jednak, że przychodzi...